Senin yerine aynanın karşısına geçip kendi kendime “Seni seviyorum.” diyorum. Delirdim mi? Ne münasebet, ruhuma işledin.
Onunla rüyalarımda bile mutlu değilim sürekli mutsuz şeyler görüyorum.Halbuki rüyalarımda güzel şeyler görmeliyim öyle değil mi?Arada da olsa onunla ilgili mutlu rüyalar görmek istiyorum.
Hergün onu rüyamda görüp sabaha karşı uyanmak aslında sıkmaya başladı artık.Uyandığım an öyle kötü hissediyorumki zaten böyle bir kaç damla gözlerimin kenarında hissediyorum sonra elimi yüzümü yıkayıp kendime geliyorum falan.
Bilseydi hergün böyle acı çektiğimi belki severdi beni..
Birgün bana aşık olursan eğer,
Hissedersen benim hissettiklerimi,
Gördüğünde beni çarparsa kalbin,
Çekinme söyle olur mu?
Ama hiç umut yok biliyorum.
Hiç umut yok değil mi sevgili?
Bir parça bile…
Ahhh keşke olsa.
Bir parça umut ışığı görsem senden,
Bir parça diyorum bak çok değil.
Benden tekrar hoşlandığını söylesen,
Tekrar istesen beni,
Dünyanın en mutlu insanı ben olurum zaten.
Seni özledim be sevgili.
Sarıldığında çarpan kalbimi, sana farkettirmeden kokunu içime çekmeyi özledim.
Keşke en son sarılmamızda bırakmasaydım hemen seni.
Keşke o gün doya doya çekseydim kokunu,
Sarılsaydım uzun uzun.
Nerden bilebilirdimki hemen biteceğini,
Nerden bilebilirdimki söylediğin o güzel sözlerin yalan olduğunu.
Sana bir hoşçakal bile diyemedim be sevgili.
Bir hoşcakal buluşması yapmalıydık fikrimce.
İşte o gün doya doya sarılmalıydım sana.
Sarılmaktan sen kokmalıydım.
Sen koksaydım eğer,
Eğer sen koksaydı tişörtüm,
İnan saklardım en değerli hazinemmiş gibi.
Düşündüm de sen kokan tişörtüm en değerli hazinem olurdu benim zaten.
Herkesten sakınırcasına saklardm kokunu.
Özlediğimde onu koklardım anılarımızı hatırlayarak.
Ama yok işte kokunu içime çekebileceğim bi tişört.
Özlediğimde yapabileceğim hiçbir şey yok.
Ve ben seni şimdiden deli gibi özledim.
Özlemekten ve seni düşünmekten geceleri delirdiğim oluyor arada.
“Neden”diyorum nedendi verdiğin umutlar?
Her şey mi yalandı senin için?
Hiç mi hissetmedin beni?
Biraz bile dokunamadım mı kalbine?
Üzüyor bunları düşünmek beni.
Çelişkileri düşünmek üzüyor be sevgili.
Çaresizlik buymuş demek.
Deli gibi özlerken bir şey yapamamak,
Bir “günaydın” mesajı bile atamamakmış.
Çaresizim be sevgili.
Bu aralar çok çaresizim.
Günaydın.
Ben yine dünden kalma berbat hislerle yatağımdan kalktım.Aklıma ilk o geldi.Sonra dünden kalma belirli şeyler.Ve sonra dedimki kendime böyle berbat bir ruh haliyle hastanede nasıl çalışacağım ben?? Ve bu soru staja gitmemem için yeterli bir sebepti.
Şimdi klasik müzik açtım ve düşüncelere dalaraktan uyumaya devam edeyim en iyisi.
2 hafta doğumhanede staj gördüm.Şu doğum olayı varya izlerken iğrenç bir şey fakat o bebeğin doğuşundan sonraki kısım mükemmel.Annelik olayı denen şeyi orda çalışırken anladım.Doğum yapan her kadın öyle bir acı çekiyor ki o ortamda bulunmadan anlaşılacak bir şey değil.Ama bebeğin oluşumu,fizyolojisi ve en sonunda doğuşu falan her şey mükemmel şekilde tasarlanmış.Kısacası mükemmel bir olay ya.
